دوست داشتم قلمم را به تو می دادم و بیداریم را  به ماه.

امشب هم مثل تمام شب ها به  تو می اندیشم؛

به تو ای معنای من ، ای مادر

تو آمدی و به  زن  آبرو بخشیدی و گستره­ای بی ­پایان از مقام یک بانو را در برابرش گشودی.

کدام  زن چون  تو به جهان، نور پاشید و کدام بانو همانند تو بوی خدا میداد؛  آن سان که خورشید  به همه سوی ، نور می­پاشید و جایی  از زمین را  از روشنایی و گرمای خود ، تهی نمی­خواهد .  تو نیز چنین بودی که  سردی و سیاهی و تاریکی  دل­ها و جان­ها و افق­ها را بر نمی تابیدی  و از جایگاه بلند خویش، به همه سوی ، روشنایی و نور گسترانیدی ، تا  چون خورشید، گل­ها و بستان­ها، از نور و گرمای  تو پرورش یابند  و عقل­ها و ذهن­ها شکوفا  شوند.

کیست که به دامانت بیاویزد و دستانش از مائده­های آسمانی، لبریز نشود؟  کیست که  نامت را ببرد و بر نهال  دلش شکوفه  آرامش ننشیند، و کیست که دریچه دلش را به سوی  تو بگشاید  و آکنده از عطر دلاویز وجودت نگردد؟

شکوفه­ها ، شگفت­زده از طراوات  نوزادی شدند که  عطر خدا  را به همراه داشت و ستارگان،  خیره در سیمای طفلی شدند که  نور آفریدگار در آن  باز تابیده بود  و خدیجه شادمان از ولادت  دختری  که بوی عصمت  می­داد و طعم بهشت . تو را با  کدامین پدیده هستی می ­توان سنجید و با کدام انسان، همانند  دانست؛ آنجا که  امّ ابیها  لقب گرفتی و اشرف آدمیان  بر دستانت بوسه زد.

بانوی هجده ساله علی ، افسوس که واژگان، از نمایش  بلندای قامتت ناتوانند، همان گونه که آینه هستی را توان تماشای چهره کاملت نبوده است. آری ... ژرفای سیمای معنوی­ات را تنها در آینه ملکوت باید دید، و مقام ناپیدایت را تنها در  جهانی دیگر می­توان  به نظاره نشست.

سلام بر تو ای محدّثه ، ای  زهرا ، ای زهره ، و ای آن ­که  تو را نتوان با  کسی سنجید؛ جز آنکه بگوییم: فاطمه ، فاطمه است ...

از این  پس رسول خدا چه غم دارد؛ که از دامانش چشمه کوثر جوشیده است، تا به چهار سوی آفرینش ، جاری شود و همه تشنگان را مهمان خنکای جرعه­ هایش نماید.  با حضور سبز فاطمه ،  چه بهانه­ای برای تشنه کامی  به جای می ­ماند و چه عذری برای خشکسالی دل­ها و جان­ها

گر چه  پهلویت شکست ، باکی نیست ؛ که نامت نخواهد شکست و جاودانه خواهی ماند و آرامگاه  تو باید  در دل  ملکوتیان و جان عرشیان  باشد، نه  در زیر خاک و در مدینه و بقیع .  گر چه  ما همچنان جای جای  بقیع را  می­کاویم، تا  شاید نشانه­ای  از  تو بیابیم و خاک  مزارت  را سرمه چشمانمان و مرهم  زخم­های کهنه­مان  سازیم.

چه زیبا پدرت  اوج  تو را به  تصویر کشید؛ آنگاه که فرمود: فَداها اَبوها؛  پدرش  به فدایش باد. تو آن  خیر کثیر و کوثر زلالی که آب  حیات  ولایت  از دامان  تو تا  گستره جاودانگی و فراسوی زمان، جاری است و نغمه  خطبه هایت  در دراز  نامی  تاریخ، طنین­انداز است. 

تو به  دنیا نیامده­ای، که این دنیا بود  که به حضرت رسیده، و شایستگی دیدارت،  تنها هجده  بهار بهره او شد؛ و  تو از تبار ملکوتی، و باید که جهان ملکوت به مجلس اُنست راه  می­یافت، و به  او اجازه دیداری جاودانه می­دادی.

اینک، نام  تو را چون مقدّس ترین کلمات، درشت و کشیده می نگارم و چون زیباترین اسامی، در مرکزِ تالارِ دوست داشتنی های زندگی ام حک می کنم.

مبارک باد آمدنت. خجسته باد مقدم نیکویت؛

ای عصاره خوبی های خلقت، چکیده خیرها و نیکی ها، نگین زیبایی های آفرینش، ای دختر برترین بندگان خدا ، ای برترین بانوی عالم، بلندای مقام  تو را  فقط  خدا  داند و بس و  وصف  تو تنها در کلام  پدر گنجد و  بس که فرمود:

اگر نیکی و خوبی به صورت شخصی تجلی می کرد، آن شخص فاطمه بود و چه بسا فاطمه برتر از آن است ...

 اَلسَّلاَمُ عَلَيْکِ يَا بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ...

السَّلاَمُ عَلَيْکِ يَا بِنْتَ نَبِيِّ اللَّهِ‏...

السَّلاَمُ عَلَيْکِ يَا زَوْجَهَ وَلِيِّ اللَّهِ...

السَّلاَمُ عَلَيْکِ يَا سَيِّدَهَ نِسَاءِ الْعَالَمِينَ...

اللهم عجل لولیک الفرج مولانا صاحب العصر و الزمان...

با تشکر از وبلاگ نینوا